قوله : و مثله روى عمرو بن خالد عن زيد : اين روايت را مرحوم شيخ در كتاب تهذيب طبع جديد ج 8 ص 194 به اين شرح نقل فرموده است : محمّد بن احمد بن يحيى ، از محمّد بن الحسين ، از ابى الجوزاء ، از حسين بن علوان ، از عمرو بن خالد ، از زيد بن علىّ عن آبائه عليهم السّلم از مولانا علىّ عليه السّلام فى رجل قذف امرأته ثمّ خرج فجاء و قد توفّيت . قال : يخير واحدة من ثنتين يقال له ان شئت الزمت نفسك الذّنب فيقام عليك الحدّ و تعطى الميراث و ان شئت اقررت فلا عنت ادنى قرابتها اليها و لا ميراث لك . قوله : و ضعف سند الثّانية : وجه ضعف وقوع عمرو بن خالد در سند اين حديث است چه آنكه وى عمرو بن خالد ابو خالد واسطى است كه مرحوم علّامه در كتاب خلاصه فرموده‌اند ايشان بترى المذهب است و كشى در رجال فرمايد كه او از رجال عامّه است . قوله : فلا يتعدّى : يعنى لا يتعدّى اللّعان الى غير زوجين . قوله : لانّه ان اريد : ضمير در [ لانّه ] به معناى شأن است . قوله : مجرّد حضوره فليس بلعان : ضمير در [ حضوره ] به وارث زن عود مىكند . قوله : على نفى فعل غيره : مقصود از [ غيره ] يعنى غير وارث كه زن باشد . قوله : و ايقاعه على نفى العلم : يعنى و ايقاع اللّعان . قوله : لاسقاط اللّعان المتجدّد له : كلمه [ المتجدّد ] صفتست براى [ اللّعان ] و ضمير در [ له ] به ارث راجع بوده و اين جار و مجرور متعلّق