مرحوم مصنّف با كلمه [ فاء ] كه بر [ لا يجوز ] داخل فرمود اشاره به اين نكته نموده‌اند كه حكم مذكور مترتّب بر كراهت هردو از يكديگر مىباشد اگر چه اين خود حكم ديگرى است براى طلاق مبارات كه بواسطه‌اش بين آن و طلاق خلع مىتوان تفرقه انداخت . قوله : كانت الكراهة منهما : يعنى من الزّوجين . قوله : فلا يجوز له الزّيادة : ضمير در [ له ] به [ زوج ] راجع است . قوله : على ما اعطاها من المهر : ضمير فاعلى در [ اعطاها ] به [ زوج ] و ضمير مفعولى به [ زوجه ] عود مىكند و كلمه [ من المهر ] بيان است براى [ ما اعطاها ] . قوله : حيث كانت الكراهة منها : كلمه [ حيث ] در موضع تعليل بوده و حاصل مراد اينست كه : در طلاق مبارات چون كراهت و نفرت از دو طرف است لاجرم مرد حق ندارد بيش از مهريّه‌اى كه بزن داده از وى بستاند ولى در خلع چون صرفا كراهت از طرف زن بوده و در واقع او است كه اقدام بر طلاق نموده لاجرم بايد هرقدر كه زوج راضى است به وى بدهد و لو بيش از مقدار مهريّه باشد . قوله : و نبّه بالفاء : ضمير فاعلى در [ نبّه ] به [ مصنّف ( ره ) ] راجع بوده و مراد كلمه [ فاء ] است كه بر [ لا يجوز له الزّيادة ] داخل شده است . قوله : يحصل به الفرق بينها و بين الخلع : ضمير در [ به ] به [ هذا الحكم ] راجع است و ضمير در [ بينها ] به [ مبارات ] عود مىكند . متن : و منها - 7 - 174 - 10 - 13 - 192 - 7 أنه - 7 - 175 - 1 لا بد هنا من الاتباع - 13 - 192 - 8 بالطلاق - 7 - 175 - 2 على المشهور - 13 - 192 - 9 ، بل لا نعلم فيه - 13 - 192 - 10 مخالفا ، و ادعى جماعة أنه إجماع - 13 - 192 - 11 ، و لو - 13 - 192 - 12 قلنا في الخلع :