شرح فارسى : مرحوم مصنّف مىفرماين : زنى كه شوهرش وى را طلاق داده اگر شوهر حاضر باشد بر زن لازمست از همان زمان كه اطلاق واقع شد و سبب براى نگه داشته عدّه در خارج تحقّق يافت شروع به عدّه كند و زنى كه شوهرش غائب است وقتى خبر مرگ شوهر به وى رسيد از زمان رسيدن خبر بر او لازم است كه عدّه وفات نگاه دارد و لو فوتش در زمانى بس پيش و مقدّم واقع شده باشد . شارح ( ره ) در ذيل [ من حين السبّب ] مىفرماين : مقصود از [ سبب ] امرى است كه موجب لزوم عدّه بر زن است اعم از آنكه طلاق بوده يا فسخ عقد باشد كه ابتداء عدّه را از زمان وقوع هريك از طلاق و فسخ بايد حساب كرد اگر چه اين دو در زمانى پيش واقع شده‌اند و پس از مدّتى زن از آن با خبر شده باشد . مؤلّف گويد : بنابراين اگر مرد زن را بدون اينكه وى مطلّع شود طلاق داد و پس از انقضاء عدّه يعنى حصول سه طهر او را از آن مطلّع ساخت زن به مجرّد اطلاع از شوهر نمودن بلا مانع مىباشد . سپس مىفرماين : ولى در عدّه وفات از شوهرش كه از وى غايب است زمانى ابتداء عدّه را بايد حساب كند كه خبر فوت وى به سمعش رسيده اگر چه به آن خبر از نظر شرع مرگ ثابت نشود يعنى مثلا دو عادل اين خبر را نياورده بلكه يك عادل يا جماعتى غير عدول به آن اخبار نموده باشند . ولى ناگفته نماند تا مادامى كه موت شرعا ثابت نشده باشد حق تزويج به شوهر ديگر را ندارد اگر چه پس از انقضاء چهار ماه و ده روز از بلوغ