شارح ( ره ) مىفرماين : راعايت اين شرط لازم و واجب است تا بدين وسيله تمام تمكين تحقّق يابد و عذرى براى شوهر جهت امتناع از انفاق وجود نداشته باشد چنانچه در ايّامى كه كنيز مطلّقه نبوده و در حباله نكاح شوهر است شرط انفاقى بر وى همين امر مىباشد . بنابراين اگر آقاى كنيز وى را از رفتن به خانه شوهر در شب يا روز يا در پاره‌اى از هريك از اين دو منع كند نفقه‌اش بر شوهر لازم نيست چنانچه اسكان وى نيز بر شوهر در اين فرض واجب نمىباشد . سپس مىفرماين : ناگفته نماند : بر مولا ايز است كه كنيز را در روز جهت خدمت نگاهدارد اگر چه در وجوب انفاق شرط است كه وى را نگه نداشته و نزد شوهرش روانه كند اما نسبت به شب جايز نيست كه او را نزد خود نگاه دارد بلكه واجب است نزد شوهر روانه‌اش نمايد . و همچنين است حكم قبل از طلاق . و حاصل كلام آنكه : چه در زمان عدّه و چه در وقت زوجيّت وجوب انفاق موقوف است به اينكه كنيز شب و روز نزد شوهرش برود و بدون آن نفقه‌اش ساقط است منتهى مولاى كنيز اگر وى را در روز نزد خود جهت خدمت نگهدارد عمل حرامى مرتكب نشده به خلاف آنكه در شب وى را نزد شوهرش نفرستد كه در اين فرض هم نفقه‌اش ساقط بوده و هم مولا عمل حرامى مرتكب شده است . قوله : اذا ارسلها مولاها : ضمير منصوبى در [ ارسلها ] به [ امة ] راجع است .