تفسير نموده‌اند . و اين معنا با ظاهر آيه موافق نمىباشد ولى در عين حال مشهور بين فقهاء است . مرحوم علّامه در كتاب مختلف در تفسير آن به اين معنا ترديد نموده و جهتش همان است كه ذكر كرديم يعنى اين تفسير با ظاهر آيه وفق نمىدهد و از نظر ما نيز اين ترديد به جا و موجّه مىباشد . مؤلّف گويد : از كلام مرحوم شارح اينطور استفاده مىشود كه اخراج زن از منزل صرفا در يك مورد جايز است و آن صورتى است كه وى مرتكب فاحشة مبيّنة شود منتهى در تفسير فاحشة مبيّنة دو معنا در دست است : الف : ارتكاب عمل فحشاء كه به واسطه‌اش حدّ ثابت شود همچون زنا . ب : آزار و ايذاء اهل كه ماندنش در خانه به صلاح اهل آن نباشد . كلام مرحوم آقا جمال خوانسارى قدّس سرّه مرحوم آقا جمال خوانسارى در حاشيه مىفرماين : شايد مقصود شارح اين باشد كه تفسير فاحشه مطلقه در عبارت مصنّف به معناى اوّل يعنى [ الّتى يجب لها الحد ] ظاهر آيه كريمه است چه آنكه در آيه مزبور فاحشه مقيّد به [ مبيّنة ] يعنى [ ظاهر ] شده و ظاهرا مقصود همان اعمال فحشاء و منكراتى است كه شخص فاعل را وقتى مورد حدّ قرار دادند به واسطه آن بر مردم آشكار و علنى مىگردد و صاحبش مشهّر و عيان مىشود اگر چه مدلول فاحشه مطلقه اعم از اين معنا است .