الضرورة . قوله : بين اتفاقهما عليه و عدمه : ضمير در [ اتفاقهما ] به [ زوجه و زوج ] و در [ عليه ] به [ خروج ] و در [ عدمه ] به [ اتفاق ] راجع است . قوله : لانّ ذلك حقّ اللّه تعالى : مشار اليه [ ذلك ] عدم جواز خروج مىباشد . قوله : و لا تخرجوهنّ من بيوتهنّ : سوره طلاق آيه ( 1 ) . متن : و استقرب في التحرير جوازه بإذنه و هو بعيد . و لو لم تكن حال الطلاق في مسكن وجب العود إليه على الفور إلا أن تكون في واجب كحج فتتمه كما يجوز لها ابتداؤه . شرح فارسى : مرحوم مصنّف مىفرماين : علّامه عليه الرّحمه در كتاب تحرير فرموده است : اقرب اين است كه زن در مدّت عدّه مىتواند به اذن شوهر از خانه خارج شود . اين نظريه به عقيده ما بعيد از مساق ادلّه مىآيد . فرع اگر زن در حالى كه شوهرش وى را طلاق مىدهد در مسكن و منزل نباشد مثلا در بازار جهت رفع حاجت رفته و در همان حال شوهرش او را طلاق داد به مجرّد اطّلاع از طلاق بر او لازم است فورا خود را به منزل برساند مگر مشغول انجام امر واجبى باشد همچون به جاى آوردن مراسم حج كه در اين صورت پس از اتمام عمل فورا بايد به منزل برگردد