حسب ضرورتى كه برايش پيش آمده از منزل خارج شده و پس از بر طرف شدن آن مراجعت كند به اين معنا اگر حاجتش در روز بوده به طورى كه در اين وقت بايد از خانه خارج گردد شرعا جايز بوده و مىتواند در اين زمان به منظور رفع نيازش از خانه بيرون رود . لازم به توضيح است در موردى كه خروج زن از منزل حرام مىباشد فرقى نيست بين آنكه زن و شوهر هردو بر آن متّفق بوده يا صرفا زن طالب خروج ولى مرد با وى مخالف باشد ، چه آنكه سكونت زن در خانه و عدم خروجش از آن حقّ اللّه است و رضايت زوجين مجوّز خروج نمىگردد . خداوند متعال در قرآن شريفش مىفرماين : و لا تخرجوهنّ من بيوتهنّ و لا يخرجن ، يعنى و زنان را از خانه‌هايشان اخراج نكرده و خود ايشان نيز از آن خارج نشوند . سپس مىفرماين : بخلاف زمان زوجيّت و در وقتى كه زن در حباله نكاح مرد مىباشد كه در اين زمان اگر هردو توافق داشته باشند زن مىتواند از خانه خارج گردد چه آنكه در اين وقت حق از آن زوج و زوجه است لذا وقتى هردو بر خروج زن با هم توافق نمودند ، زن مجاز بوده و اشكالى ندارد . قوله : و لو اضطرت اليه : ضمير در [ اضطرت ] به معتدّه و در [ اليه ] به خروج راجع است . قوله : مع تأدّيها : ضمير مؤنث به [ حاجت ] راجع است . قوله : بذلك : مشار اليه اين كلمه خروج بعد از انتصاف و مراجعت پيش از طلوع فجر مىباشد . قوله : و الّا خرجت : يعنى و ان لم تأدى الحاجة خرجت بحسب