است كه در حال داشتن شوهر آزاد شده و پرواضح است زن حرّه پس از آنكه شوهرش او را طلاق داد مىبايد به قدر سه طهر عدّه نگهدارد ازاين‌رو بر كنيز آزاد شده در اثناء عدّه نيز همين حكم ثابتست . و امّا دوّم يعنى آزادى در اثناء عدّه وفات وجهش روايتى است كه ابو بصير از مولانا ابى عبد اللّه عليه السّلام نقل مىكند . سپس مىفرماين : اگر طلاق بائن بود و در اثناء عدّه چنين طلاقى آزاد شد بر وى لازم است كه همان عدّه كنيزها را نگاه دارد يعنى به مقدار دو طهر صبر نمايد . و دليل اين حكم آن است كه ابتداء و پيش از آزاد شدنش حكم نموديم كه بايد عدّه كنيزان را كه دو طهر است نگاه دارد و چون پس از آزاد شدنش نسبت به مطلّق اجنبيّه محسوب مىشود همانطورى كه قبل از آن و بعد از طلاق چنين بود لاجرم عتق و آزادى او ضررى به اينكه عدّه در حقّش همان عدّه كنيز است وارد نمىكند . قوله : اكملت عدّة الحرّة : يعنى اگر حيض مىبيند بايد به مقدار سه طهر صبر كند و اگر مسترابه است به قدر سه ماه . لازم به تذكّر است مقدار مدّتى كه بعد از طلاق و قبل از آزاد شدنش گذشته و سپرى شده است به حساب مىآيد فلذا مرحوم مصنّف تعبير به [ اكملت عدّة الحرّة ] فرمودند . قوله : امّا الاوّل : مقصود از اوّل رجعى بودن طلاق است . قوله : فلانّها فى حكم الزّوجة : ضمير در [ فلانّها ] به [ امة در عدّة رجعيّة ] راجع است . قوله : و اما الثاني : منظور عدّه وفات است . قوله : فلرواية ابى بصير عن ابى عبد اللّه عليه السّلام : روايت مزبور را مرحوم