الأشهر و الأول أقوى ، و إطلاق النص و الفتوى يقتضي عدم الفرق بين استرابتها بالحمل ، و عدمه في وجوب التربص تسعة ، أو سنة ، ثم الاعتداد بعدها حتى لو كان زوجها غائبا عنها فحكمها كذلك و إن كان ظاهر الحكمة يقتضي اختصاصه بالمسترابة . شرح فارسى : مرحوم مصنّف مىفرماين : ه : اگر زن حرّه‌اى كه ذات الشّهور است در اثناء سه ماه يك يا دو بار خون حيض ببيند بر او لازمست كه صبر كند تا اقراء تمام و كامل شود فلذا اگر سه طهر كامل شد مطلوب حاصل بوده و در غير اين صورت بايد به مقدار نه ماه يا يكسال صبر نمايد پس اگر بعد از اين مدّت وضع حمل نمود يا سه طهر تمام شد عدّه‌اش منقضى مىشود و در غير اين صورت لازمست پس از نه ماه يا يكسال سه ماه ديگر صبر نمايد مگر آنكه پيش از سه ماه سه طهر برايش كامل گردد . شارح ( ره ) مىفرماين : حاصل اين مسئله آنست كه اگر زن مسترابه كه ذات الشّهور است در ضمن سه ماهى كه براى عدّه صبر مىنمايد يك يا دو بار حيض شد و سپس خونش قطع گرديد تا سه ماه گذشت حكم آنست كه بايد منتظر باشد سه طهر تمام گردد زيرا بسا به هم خوردن نظم عادت حيضى يا قطع شدن آن به واسطه حمل صورت مىگيرد از اين‌رو ممكن است اين زن حامل بوده و با وضع حمل عدّه‌اش منقضى شود نه انتظار سه ماه لذا بنابر اشهر قولين بر وى لازم است به مقدار نه ماه و بنابر قولى به قدر يك سال تأمّل كند ، پس اگر وضع حمل نمود يا سه طهرش در اين مدت تمام