سيد محمد جواد ذهنى تهرانى

445

المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس)

مقصود اينست كه بواسطه پوشيدن يا جهات ديگر زن لباس را بيش از حدّ معمول نگاهداشت در اينجا بر مرد واجب نيست تا قبل از اندراس و سقوط آن از حيّز انتفاع تبديلش كند . قوله : و له ابدالها بغيرها مطلقا : ضمير در [ له ] بزوج و در [ ابدالها ] و [ بغيرها ] به كسوة راجعست و مقصود از [ مطلقا ] اينست كه چه كسوه كهنه شده يا نو باشد ، زوج آن را خريده را اجاره و يا عاريه كرده باشد . قوله : و تحصيلها بالاعارة و الاستياجار و غيرهما : كلمه [ تحصيلها ] معطوف است به [ ابدالها ] يعنى و له تحصيلها الخ ضمير در [ تحصيلها ] به كسوه و در [ غيرهما ] به اعاره و استيجار راجعست . قوله : و لو طلّقها او ماتت : ضمير فاعلى در [ طلّقها ] بزوج و ضمير مفعولى آن و نيز ضمير فاعلى در [ ماتت ] به زوجه راجع است . قوله : او مات : يعنى مات الزّوج . قوله : استحق ما يجده منها مطلقا : فاعل [ استحق ] و [ يجده ] ضميرى است كه بزوج يا ورثه او راجعست و ضمير منصوبى را [ يجده ] بماء موصوله و در [ منها ] به كسوه عود مىكند و مقصود از مطلقا اينست كه لباس بيش از معمول مانده يا اينطور نباشد . [ قرابت ] متن : الثاني : القرابة البعضية دون مطلق النسبة . شرح فارسى : مرحوم مصنف مىفرماين : سبب دوّم براى وجوب انفاق قرابت است .