شارح ( ره ) مىفرماين : سزاوار است كه اين افعال را قبل از بريدن ناف طفل انجام دهند چه آنكه در اين صورت به او جنون و آزار اجنّه نرسيده و هرگز گرفتار فزع نشده و به درد امّ الصّبيان مبتلا نمىگردد . اين مضمون از مولانا ابى عبد اللّه عليه السلام روايت شده . و از حضرت نبوى صلّى اللّه عليه و آله و سلّم منقول است : كسى كه خداوند مولودى به او عطاء نمود پس به گوش راست او اذانى كه در نماز مىگويند گفته و به گوش چپش اقامه بگويد چه آنكه اين امر باعث حفاظت او از شيطان رجيم مىباشد . قوله : و ليكن ذلك قبل قطع سرّته : مشار اليه [ ذلك ] اذان و اقامه و غسل مىباشد و كلمه [ سرّه ] به ضم سين و تشديد راه به معناى ناف مىباشد . قوله : فلا يصيبه لمم : ضمير مفعولى در [ يصيبه ] به مولود راجع بوده و كلمه [ لمم ] به معناى جنون مىباشد . قوله : و لا تابعة : مقصود از [ تابعة ] جنّيه باشد . قوله : و لا يفزع : كلمه [ فزع ] به معناى خوف ناگهانى است قوله : امّ الصّبيان : مرحوم هروى در بحر الجواهر آورده كه آن صرعى است كه منشائش طغيان صفراء مىباشد و در شرح اسباب آمده كه آن را قاذون نامند و نيز به آن مرض كاهنى اطلاق نمايند . قوله : روى ذلك عن ابى عبد اللّه عليه السلام : روايت مزبور را مرحوم صاحب وسائل در ج 15 ص 137 چنين نقل فرموده است : محمد بن يعقوب از محمد بن يحيى از احمد بن محمد از