به الأغراض ، و إن طلق قبل الدخول و قبل اتفاقهما على فرض مهر فلها المتعة المدلول عليها بقوله تعالى لا جُناحَ عَلَيْكُمْ إِنْ طَلَّقْتُمُ النِّساءَ " حرة كانت الزوجة المفوضة أم أمة . و المعتبر في المتعة به حال الزوج في السعة و الإقتار . شرح فارسى : مرحوم مصنف مىفرماين : صحيح است كه عقد دائم را خوانده و در آن ذكرى از مهر نشود منتهى اگر زوج با وى دخول نمود حكم اين استكه مهر المثل بعهده‌اش آمده و آن را بزن بايد بپردازد و اگر وى را قبل از دخول طلاق داد زن از وى متعه مستحق مىباشد و در اين حكم بين زوجه آزاد و كنيز فرقى نيست . شارح ( ره ) در ذيل [ من غير ذكر المهر ] مىفرماين : از چنينن زنيكه در عقدش اسمى از مهريه‌اش برده نشده اصطلاحا به [ مفوّضة البضع ] تعبير مىكنند و صيغه عقد مزبور چنين است كه زن خطاب بمرد مىگويد : زوّجتك نفسى ( خودم را به همسرى تو دادم ) مرد نيز مىگويد : قبلت ( پذيرفتم ) . ناگفته نماند در چنين عقد فرقى نيست بين آنكه اسم از مهريه نبرده و عقد را از آن مهمل بگذارند چنانچه در صيغه مزبور ملاحظه مىشود و بين آنكه بطور صريح آن را نفى نمايند مثلا زن بمرد بگويد : زوّجتك نفى بلا مهر ( خودم را بدون مهر به همسرى تو دادم ) مرد نيز بگويد : قبلت ( پذيرفتم آن را ) ، و در چنين عقدى حكم آنست كه به صرف اجراء عقد و حصول زوجيّت مهر به عهده مرد ثابت