نفى نمايد و اگر هم نفى كند از او نفى نشده مگر آنكه لعان كند . شارح ( ره ) مىفرماين : دليل عدم جواز نفى ولد اينست كه شارع مقدس حكم فرموده باينكه [ الولد للفراش ] يعنى فرزند مال كسى است كه صاحب فراش است يعنى زوج اگر چه نوزاد با زانى شباهت خلقى داشته باشد . و اما مقصود از [ لعان ] لعان زوج با مادر مولود است كه اگر با وى در ارتباط با ولد لعان نمود طفل از زوج منتفى مىشود و اگر حاضر بلعان نشود بواسطه نسبت زنائى كه بزن داده بايد حدّ قذف يعنى صد تازيانه بخورد . قوله : و لا يجوز له نفيه لذلك : ضمير در [ له ] به زوج و در [ نفيه ] به ولد راجع بوده و مشار اليه [ ذلك ] وقوع فجور و زنا مىباشد . قوله : للحكم بلحوقه بالفراش : ضمير در [ لحوقه ] به ولد راجع است . قوله : و ان اشبه الزانى خلقة : ضمير در [ اشبه ] بطفل راجع است يعنى : اگر چه طفل از حيث خلقت با زانى شباهت داشته باشد . قوله : و لو نفاه لم ينتف عنه : ضمير فاعلى در [ نفاه ] به زوج و ضمير مفعولى بطفل راجع است چنانچه ضمير در [ لم ينتف ] نيز به طفل و در [ عنه ] به زوج عائد است . قوله : باللعان لامه : يعنى لام الطفل . قوله : فان لم يلاعن حدّ به : ضمير در [ لم يلاعن ] و [ حدّ ] به زوج و در [ به ] به نفى ولد كه مستلزم نسبت زنا است راجع مىباشد .