از افراد خصاء محسوب شده بنابراين نصّى كه خصاء را سبب خيار قرار داده شامل آن نيز مىشود يا اگرچه با آن تغاير دارد ولى چون در علّت و سببى كه خصاء موجب حصول خيار و جواز فسخ عقد مىشود با آن مشترك است لاجرم حكم خصاء نيز در آن جارى است . قوله : بل قيل انّه من افراد الخصاء : ضمير در [ انّه ] به وجاء راجع است . قوله : فيتناوله نصه : ضمير در [ يتناوله ] به وجاء و در [ نصّه ] به خصاء راجع است . قوله : او يشاركه فى العلة المقتضيه : ضمير فاعلى در [ يشاركه ] به وجاء و ضمير مفعولى به خصاء عود كرده و مقصود از علّت مزبور فقدان منى و انتفاء توليد نسل مىباشد . متن : و شرط الجب أن لا يبقى قدر الحشفة فلو بقي قدرها فلا خيار ، لإمكان الوطء حينئذ . شرح فارسى : مرحوم مصنف مىفرماين : شرط جب و قطع آلت آنست كه از نره به قدر حشفه باقى نمانده باشد . شارح ( ره ) مىفرماين : بنابراين اگر از آن به قدر حشفه باقى مانده باشد خيار براى وى نيست چه آنكه در چنين حالتى عمل وطى ممكن مىباشد . قوله : فلو بقى قدرها : يعنى قدر حشفه . قوله : حينئذ : يعنى حين بقاء قدر الحشفه . متن : و شرط العنة بالضم أن يعجز عن الوطء في القبل