قوله : حيث ان بعضها : ضمير مؤنث به امه راجعست . قوله : و هو مغاير لملك الرقبة : ضمير [ هو ] به تحليل راجع است . قوله : فى الجملة : يعنى با قطع نظر از اينكه تحليل با ملك الرقبه اجمالا در ملكيت منفعت اشتراك دارد . قوله : او لانّه عقد : ضمير در [ لانّه ] به تحليل راجعست . قوله : مغاير لملكه : ضمير مجرورى در [ لملكه ] به محللّ له راجع است . قوله : كمغايرة الاباحة بالعقد لها بالملك : ضمير در [ لها ] به اباحة راجع بوده و حاصل معناى اينعبارت آن است كه اباحه مستند به عقد با اباحه معلول از ملك تغاير دارد . قوله : مع اشتراكهما فى اصل الاباحه : ضمير تثنيه در [ اشتراكهما ] به اباحة بالعقد و اباحة بالملك راجعست . قوله : و الرواية ضعيفة السند : مؤلف گويد : در سند اينحديث غير از حسن بن محبوب كس ديگرى كه بتوان در آن صحبت نمود وجود ندارد و وى از كسانى است كه در اسنادش به ابن رئاب از محمد بن قيس اجماع بر تصحيح رواياتش مىباشد و ايندو نيز هردو ثقه هستند . بلى مرحوم شيخ طوسى اين روايت را از محمد بن مسلم به طريقى كه در آن حسن بن فضّال است نقل نموده ولى اين فضّال نيز چنانچه در محلّش مقرر است ثقه مىباشد و اگرچه برخى از فقهاء همچون مرحوم محقق حلّى و شارح عليه الرحمة دأبشان اين است كه