باذن آقايشان يا اجازه وى باشد . شارح ( ره ) مىفرماين : كلمه [ اماء ] در متن مصنف ( ره ) با كسر همزه و الف ممدوده جمع [ امه ] بفتح همزه مىباشد . سپس در ذيل حكم ياد شده مىفرماين : دليل بر لزوم اذن آقا آنست كه : بنده و كنيز ملك او مىباشند پس نبايد در ملكش بدون اذن وى تصرف نمايند زيرا ، تصرف در ملك غير بدون اذن صاحبش عقلا قبيح و شرعا ممنوع و حرامست . و اما مدرك كفايت نمودن اجازه مولا نسبت بعقدى كه بدون اذنش از ايشان صادر شده است كه اظهر القولين بين فقهاء است روايت حسنه زرارة از مولانا الباقر عليه السلام است . زراره مىگويد از محضر مبارك امام عليه السلام راجع به مملوكى كه بدون اذن آقايش ازدواج كرده پرسيدم ؟ حضرت فرمودند : امر آن با آقايش مىباشد ، اگر خواست اجازه دهد و اگر خواست بين او و همسرش جدائى اندازد . بنابراين روايت بايد گفت اجازه صادر از آقا كشف مىكند كه عقد از وقت واقع‌شدنش همچون ساير عقود فضولى ديگر صحيح واقع شده است نه آنكه از زمان اجازه صحيح باشد . قوله : بفتحها : يعنى بفتح همزه . قوله : لانّهما ملك له : ضمير تثنيه به [ امه ] و [ عبد ] راجع بوده و ضمير مفرد در [ له ] به مولى عود مىكند .