سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
299
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس)
قال : هو ولده . قوله : لكن لو نفاه انتفى : ضمير فاعلى در [ نفاه ] به زوج و ضمير مفعولى به ولد راجعست چنانچه ضمير مستتر در [ انتفى ] نيز به ولد عائد است . متن : و يجوز اشتراط السائغ في العقد كاشتراط الإتيان ليلا ، أو نهارا لأنه شرط لا ينافي مقتضى العقد ، لجواز تعلق الغرض بالاستمتاع في وقت دون آخر ، إما طلبا للاستبداد ، أو توفيرا لما سواه على غيره من المطالب ، أو شرط إتيانها مرة ، أو مرارا مضبوطة في الزمان المعين لما ذكر و لو لم يعين الوقت بل أطلق المرة و المرات بطل ، للجهالة . شرح فارسى : مرحوم مصنف مىفرماين : ح : جايز است در ضمن عقد متعه امرى كه شرعا جايز است بعنوان شرط ذكر گردد نظير آنكه شرط شود مرد شب يا روز نزد زن بيايد يا شرط شود كه مرد يك بار يا مرّات متعدد مضبوط و معيّن در زمان مشخص با وى همبستر شود . شارح ( ره ) در ذيل [ اشتراط الاتيان ليلا او نهارا ] ميفرمايند : دليل بر جواز چنين شرطى آنست كه اين امر شرطى استكه با مقتضاى عقد هيچ تنافى ندارد چه آنكه ممكنست غرض باستمتاع در وقتى دون وقت ديگر تعلق گرفته باشد مثلا غرض اين باشد كه شب از زن استمتاع برده شود نه روز يا بالعكس و وجه تعلّق غرض به آن يا اختصاص دادن استمتاع است بوقت تعيين شده بطوريكه نميخواهد در آن وقت به كار ديگرى اشتغال داشته باشد و يا اينستكه ميخواهد