سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
116
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس)
قوله : للاصل : ظاهرا مقصود از آن استصحاب حليّت و بقاء نكاح مىباشد . قوله : و لقولهم عليهم السلام : اين عبارت در اخبار بسيارى وارد شده است كه سابقا خبرى متضمن آن را نقل نموديم . قوله : و الظاهر عدم الفرق : مقصود ظاهر عبارت مصنف ( ره ) است و محتمل است مراد ظاهر دليل باشد . قوله : مفارقة من سبق عقدها : مقصود از [ من موصوله ] خواهر و دختر و مادر موطؤ مىباشد و از اينرو شارح ( ره ) ضمير [ عقدها ] را مؤنث آوردند . قوله : بعد الفعل : مقصود از [ فعل ] وطى مىباشد . قوله : و عدمه : يعنى و عدم مفارقت . قوله : فيجوز له تجديد نكاحها : ضمير در [ له ] به واطى راجع بوده و ضمير در [ نكاحها ] به [ من سبق عقدها ] راجعست . قوله : بعده : يعنى بعد از فعل . قوله : مع احتمال عدمه : ضمير در [ عدمه ] به جواز راجع است . قوله : و لا فرق فيهما : ضمير تثنيه به واطى و موطؤ راجع است . قوله : للعموم : مانند حديثى كه مرحوم صاحب وسائل آن را در ج 14 ص 339 به اين شرح نقل فرموده : محمد بن يعقوب از على بن ابراهيم از پدرش از ابن ابى عمير از بعضى اصحاب از ابى عبد اللّه عليه السلام فى رجل ياتى