كه عبد اللّه بن فضل بطور مرسل از مولانا الصادق عليه السلام نقل نموده و مضمون آن اين است كه جايز است مرد به موى و محاسن زن نگاه كند . و مقصود از [ محاسن ] مواضع زينت است نه نفس زينت نظير مچ دستها كه محل قرار دادن النگو بوده يا مچ پاها كه جاى گذاردن خلخال است . لازم بتذكر است كه جواز نظر در صورتى مىباشد كه بيننده به قصد التذاذ نگاه نكند . سپس مىفرماين : اما روايت يادشده بواسطه ضعفى كه از ناحيه ارسال و غير آن دارد مردود مىباشد . شرط جواز نظر مرحوم شارح آنگاه مىفرماين : جواز نظر به زنى كه قصد ازدواج با او هست مشروط به شرائط ذيل مىباشد : 1 - مرد بايد بداند زن مورد نظر براى تزويج شايستگى و صلاحيت دارد يعنى شوهر نداشته و در عده نبوده و ازدواج با وى حرمت - نداشته باشد . 2 - احتمال بدهد كه زن درخواست وى براى وصلت را اجابت كند . 3 - شرط است مرد خود وى را نظاره كند . بنابراين جايز نيست كه ديگرى را جهت ديدن نائب خود