قرار دهد اگرچه مرد اعمى و نابينا باشد . 4 - نگاه كردنش از روى شهوت و به قصد لذّت نباشد . برخى از فقهاء فرموده‌اند : علاوه بر شروط مذكور شرط ديگرى معتبر است و آن اينكه : بواسطه نظر مىبايد فايده‌اى حاصل شود كه قبلا تحقق نداشته باشد . بنابراين اگر مرد از حال زن قبل از رؤيت مطلع باشد نظر كردنش بوى صحيح نمىباشد . شارح ( ره ) مىفرماين : اين شرط ، شرط نيكو و پسنديده‌اى است و مىتوان آن را قابل اعتبار دانست ولى نصّى كه مدرك حكم است مطلق بوده و چنين شرطى را اعتبار نكرده است . شرط ديگرى در اينجا شده و آن اين است كه : باعث بر نظر نمودن قصد تزويج باشد نه آنكه نگاه كردن سبب پيدا شدن چنين قصدى گردد . البته اين شرط چندان حسن وجودتى ندارد زيرا آنچه در جواز نظر معتبر است آنست كه مرد پيش از نظر قصد تزويج داشته باشد ، حال باعث بر رؤيت هرچه باشد عيبى ندارد . بنابراين اگر داعى بر نظر امر مشروعى بود همچون طبيب كه جهت معالجه مريض را ببيند سپس اين نظر منتهى به قصد تزويج با وى گردد . البته مفروض در اين مثال آنست كه طبيب قصد تزويج داشته