صريح آيه ( 237 ) از سوره بقره به آن دلالت داشته و مىفرمايد : الا ان يعفون او يعفوا الذى بيده عقدة النّكاح . قوله : و اذا لم يكن لها خيار : ضمير در [ لها ] به زوجه راجعست . قوله : بتخيّرها فى المهر يثبت لها مهر المثل : ضميرهاى مؤنث به زوجه راجعست . قوله : و فى توقف ثبوته على الدخول : ضمير در [ ثبوته ] به مهر المثل راجع است . متن : و في تخير الزوج لو فسخت المسمى وجهان : من التزامه به حكم العقد و هذا من جملة أحكامه . و من دخوله على المهر القليل فلا يلزم منه الرضا بالزائد جبرا [ فرع راجع به احتمال در اينكه اگر زن مهر المسمّى را فسخ كرد زوج نسبت باصل عقد حق خيار دارد يا ندارد . ] فرع شرح فارسى شارح ( ره ) مىفرماين : اگر زوجه مهر المسمّى را فسخ نمود در اينكه زوج نسبت بفسخ اصل عقد خيار داشته يا نداشته باشد دو احتمال است : 1 - بگوئيم وى حق خيار ندارد زيرا بواسطه اقدام بر نكاح خود به تمام احكام آن عملا ملتزم شده و يكى از احكام همين استكه صغيره پس از بلوغ بتواند مهر المسمّى را فسخ نمايد . 2 - ممكنست بگوئيم حق خيار براى وى ثابتست بدليل اينكه : اگرچه بر نكاح اقدام نموده اما مقدار اقدامش صرفا به قدر مهر المسمّى بوده بطوريكه بيش از آن مورد رضايتش نبوده است و بسى