البته ذكر برادر در زمره اولياء تهافتى با عدم ولايت وى ندارد زيرا ممكنست آن را محمول بر موردى دانست كه موصى وى را وصىّ خود قرار داده است . دليل چهارم بر ثبوت ولايت وصىّ آنكه : گاه باشد كه حاجت و نياز مستدعى است وصىّ بر اين امر اقدام نموده و صغير را تزويج كند چه آنكه تحصيل كفو بعد از بلوغ ممكنست متعذر باشد ، خصوصا در جائى كه پدر يا جد بولايت وصى تصريح كرده باشند . قوله : و فى ثبوت ولايت الوصى على الصغيرين : مقصود ولايت وى در خصوص نكاح آنها است نه امور ديگر چه آنكه نسبت به امور ديگر ولايت وى قطعى و اتفاقى است . قوله : مع المصلحة مطلقا : اعم از اينكه پدر و جدّ به آن تصريح كرده يا تصريح نكرده باشند . قوله : او مع تصريحه له : ضمير مجرورى در [ تصريحه ] بولى راجع بوده و در [ له ] به وصى عود مىنمايد . قوله : انتفائها مطلقا : ضمير در [ انتفائها ] به ولايت راجع بوده و مقصود از [ مطلقا ] اينست كه ولى تصريح كرده يا تصريح نكرده باشد . قوله : و قبله العلامه : ضمير مجرورى در [ قبله ] به مصنف ( ره ) راجع است . قوله : و هو حسن : ضمير [ هو ] به جواز راجع است . قوله : منوطة بالغبطة : مقصود از [ غبطه ] مصلحت است .