متن : ( و ) كذا ( لا ) يشترط ( القبول بلفظه ) أي بلفظ الإيجاب ، بأن يقول : زوجتك . فيقول : قبلت التزويج ، أو أنكحتك . فيقول : قبلت النكاح ، ( فلو قال : زوجتك فقال : قبلت النكاح صح ) لصراحة اللفظ ، و اشتراك الجميع في الدلالة على المعنى . شرح فارسى مرحوم مصنف مىفرماين : و همچنين شرط نيست كه قبول در عقد نكاح بلفظ ايجاب باشد . بنابراين اگر موجب بگويد : زوّجتك ( به تزويج تو درآوردم ) پس از آن قابل بگويد : قبلت النكاح ( نكاح و كابين را قبول نمودم ) صحيح است و اشكالى ندارد . شارح ( ره ) مىفرماين : ضمير در [ بلفظه ] به ايجاب راجع است و مقصود از اين عبارت آنست كه لازم نيست قبول با ايجاب از نظر لفظ تطابق داشته باشد باينكه اگر موجب از لفظ تزويج استفاده كرد و گفت : زوّجتك قابل نيز لازم باشد كه بگويد : قبلت التزويج . يا اگر موجب گفت : انكحت قابل بگويد : قبلت النّكاح . و دليل بر اين حكم آنست كه لفظ با عدم رعايت تطابق باز صريح در افاده مقصود بوده و جميع الفاظ اعم از آنكه بينشان تطابق بوده يا رعايت آن نشده باشد در دلالت بر معنا با هم مشترك هستند .