دست و تصرّف شفيع مالى از او واقع باشد و اين شفيع است كه به واسطه شفعه‌اى كه نموده خواهان حق بوده و مدعى استحقاق ملك و مال مشترى است آن هم مبلغى كه خودش ادعاء دارد در حالى كه مشترى ادعاى وى را منكر بوده و مقدار عوض را بيشتر مىداند و صرف اينكه مشترى به شفيع مىگويد متاع را بيشتر از آنچه تو ميگوئى خريده‌ام مستلزم آن نيست كه وى مدعى بوده و شفيع منگر اگرچه يكى از مناطات و محققّات ادعا بر وى صادق مىباشد و آن مخالف با اصل بودن قولش است ولى در عين حال اين مقدار از صدق و مخالف با اصل بودن كافى در مدعى بودن و اجراء احكام ادعا بر وى نيست زيرا در تحقق عنوان مدعى دو چيز لازمست : الف : مخالف قول با اصل . ب : ادعاء نمودن استحقاق بر عليكه كسى . و در اينجا اگرچه امر اول وجود دارد ولى امر دوم مفقود است زيرا مشترى چنانچه گفته شد بر عليه شفيع ادعاء استحقاقى نداشته و هرگز طالب اين نيست كه وى را نسبت به ثمنى كه به بايع داده غارم و بدهكار قرار دهد . جواب اعتذار مرحوم شارح مىفرماين : اعتذار ياد شده و توجيهى كه جهت رأى مشهور ذكر شد بسيار متين و صحيح است اما نسبت به قبل از اخذ بشفعه از جانب