شفيع چه آنكه در اين وقت مشترى طبق آنچه در اعتذار گفته شد بر شفيع ادعائى نداشته و اساسا خواهان ثمنى كه به بايع داده از وى نيست اما نسبت ببعد از شفعه نمىتوان بيان مذكور را پذيرفت چه آنكه مشترى مدعى محض بوده و با كمال اصرار ادعاء دارد ثمنى را كه ببايع داده در ذمه شفيع مىباشد و تمام بيانات سابق نسبت به اين زمان جاريست . قوله : و الاعتذار للاول : كلمه [ اعتذار ] مبتداء و خبرش [ انما يتم قبل الاخذ ] مىباشد و منظور از [ اول ] رأى مشهور است . قوله : لا دعوى له على الشفيع : ضمير در [ له ] به مشترى راجعست . قوله : اذ لا يدعى شيئا فى ذمته : ضمير در [ ذمته ] به شفيع عود مىكند . قوله : و لا تحت يده : يعنى يد شفيع . قوله : انّما الشفيع يدعى استحقاق ملكه : يعنى ملك المشترى . قوله : بالقدر الذى يدعيه : ضمير فاعلى در [ يدعيه ] به شفيع راجع بوده و ضمير مفعولى آن به [ القدر ] راجعست . قوله : و المشترى ينكره : ضمير مفعولى در [ ينكره ] به [ القدر ] راجعست . قوله : و لا يلزم من قوله : يعنى از قول مشترى . قوله : [ اشتريته بالاكثر ] : اين جمله مقول قال يعنى [ من قوله ] مىباشد .