لازم است منفعت مقصود از عين و اجرت در مقابل آن هردو معلوم باشند . شارح ( ره ) مىفرماين : علم بمنفعت بواسطه مشاهده نمودن عين مستأجره‌ايكه متعلق منفعت است حاصل مىشود و نيز مىتوان از طريق توصيف نمودن و شرح دادن خصوصيات آن بطوريكه جهل را رفع كند به آن اطلاع يافت . سپس مرحوم شارح مىفرماين : و در جائى كه منافع عين مستأجره متعدد باشد و اراده متعاقدين اجاره تمام نباشد لازم است منفعت مقصود و مراد را تعيين نمايند . مثلا عبدى كه هنر كتابت و نجّارى و بنائى دارد و قصد موجر و مستأجر صرفا يكى از آنها است بايد آن را مشخص و معيّن نمايند . و پس از آن مىفرماين : و علم به اجرت به اين نحو حاصل مىشود كه اگر از اجناس مكيل يا موزون و يا معدود است و وقتى مورد بيع قرار مىگيرد بيكى از اين انحاء معلومش مىكنند در اينجا نيز بايد كيل يا وزن و يا آن را بشمرند و يا آنكه اگر به هيچيك از تقديرات مشخص نمىشود جزافا و با مشاهده رفع جهالت از آن بنمايند . قوله : و من كون المنفعة : معطوف است به [ كمال - المتعاقدين ] و تقدير كلام چنين است : و لابد من كون المنفعة . قوله : التى هى متعلق المنفعة : ضمير [ هى ] به عين راجع است .