داشته و بكرّات و مرّات عديده از وى ديده باشد كه بر شدت و سختى چنان صبر مىكند كه افراد متمكّن و صاحب يسار بحسب عادت چنين تحمّل ندارند در كيفيّت شهادت معتبر است كه شهادتش به نحو اثبات بوده و در ضمن نفى مال نيز از وى بنمايد ، مثلا بگويد : شهادت مىدهم كه وى معسر و بىچيز است و غير از قوت روز و لباس بدنش مالك چيز ديگرى نيست نه آنكه شهادتش به صورت نفى محض باشد يعنى بگويد : شهادت مىدهم كه فلانى مالك هيچ چيز نيست چه آنكه اين نحو شهادت اساسا مسموع نمىباشد . قوله : حتى يثبته : ضمير فاعلى در [ يثبته ] به مفلّس و ضمير مفعولى آن به [ اعسار ] راجع است . قوله : على باطن امره : ضمير در [ امره ] به مفلّس عود مىكند . قوله : ان شهدت بالاعسار مطلقا : ضمير در [ شهدت ] به بيّنه عائد بوده و مراد از [ مطلقا ] اين است كه با قطع نظر از اينكه اموالش منحصر در اعيان مشخصّه است يا چنين نمىباشد و كلمه [ ان شرطيّه ] قيد است براى [ المطلقه ] يعنى اعتبار اطلاع بيّنه بر باطن امر مفلّس موقعى است كه شهادت باعسار مطلق يا بتلف مال دهد با شرحى كه قبلا گذشت . قوله : حيث لا يكون منحصرا الخ : ضمير در [ لا يكون ] به مال عائد است . قوله : و الا كفى اطلاعها : يعنى و ان يكن المال -