ملاك تقديم قول مشترى است همانطورى كه عنوان قيام مناط تقديم قول بايع مىباشد . قوله : و لو تلف بعضه : يعنين بعض مبيع . قوله : ففى تنزيله : ضمير به تلف بعض راجعست . قوله : لصدق عدم قيامها : ضمير مؤنث به عين راجع است . متن : و لو امتزج بغيره فإن بقي التمييز و إن عسر التخليص فالعين قائمة ، و إلا فوجهان و عدمه أوجه ، لعدم صدق القيام عرفا ، فإن ظاهره أنه أخص من الوجود . فرع شرح فارسى : مرحوم شارح مىفرماين : اگر مبيع با غير خودش ممزوج و مخلوط شد ، اگر به طورى باشد كه از يكديگر ممتاز و قابل جدا كردن باشند و لو با عسر و سختى مىتوان گفت عين باقى بوده و حكم بقاء بر آن مترتّب است يعنى قول بايع مقدم مىباشد و در غير اين صورت دو احتمال دارد : الف : آنكه بگوئيم حكم تلف را داشته و بايد قول مشترى مقدم باشد . ب : آنكه ملتزم شويم به بقاء و اجراء حكم آن . ولى از نظر ما احتمال اول كه عدم بقاء و قيام مبيع مىباشد وجيه‌تر است چه آنكه عرف آن را باقى و قائم نمىدانند زيرا از نظر