فائده شرط صرفا اين است كه در صورت عدم وفاء به آن عقد در معرض زوال و فسخ واقع شده و بفرض عمل به آن لازم و غير قابل فسخ مىگردد . شارح ( ره ) مىفرماين : بعضى از علماء فرموده‌اند : علاوه بر وجوب شرطى عمل به شرط وجوب تكليفى نيز دارد يعنى بر مشروط عليه وفاء به آن لازم و ترك آن معصيت است لذا مشروط له مسلّط بر فسخ عقد نيست مگر در جائى كه دست يافتنش به شرط مستحيل و متعذر باشد . وى براى مدعاى خود به دو دليل متمسّك شده : الف : عموم [ اوفوا بالعفود ] دلالت بر وجوب عمل به شرط دارد به همان نحوى كه بر اصل عقد دال مىباشد و چون دلالتش بر وفاء به اصل عقد وجوب تكليفى است لاجرم نسبت به شرط نيز به همين نحوه دلالت دارد . ب : فرموده حضرت نبوى صلّى اللّه عليه و آله و سلم كه فرمودند : المؤمنون عند شروطهم الا من عصى اللّه ، يعنى مؤمنون واجب است به شرطهائى كه مىكنند پاىبند باشند مگر كسانى كه درصدد عصيان و نافرمانى حقتعالى هستند . و از تعبير به [ الا من عصى اللّه ] به خوبى وجوبى تكليفى استفاده مىگردد چه آنكه اگر عمل به شرط صرفا وجوبى شرطى داشت نبايد مخالفتش عصيان بوده و حرام باشد . سپس مرحوم شارح بعد از نقل اين قول مىفرماين : بنابراين رأى اگر مشروط عليه از وفاى به شرط سر باز زد و