سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
245
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس)
ناگفته نماند كه غابن مقدار غبن و زيادى كه گرفته اگرچه به مغبون رد نمايد ولى معذلك خيار او باقى است اگرچه سبب و موجب ثبوت آنكه ضرر بود منتفى شده باشد و دليل آن استصحاب بقاء خيارى است كه قبل از بذل زيادى ثابت بوده و بعد از بذل و حصول شك در بقاء بدين وسيله استمرار پيدا مىنمايد . بلى مىتوان گفت اگر هردو به تراضى بنا گذاردند خيار را در قبال عوض ساقط كنند يعنى مغبون در مقابل دريافت مبلغى از خيارش رفع يد كند صحيح و مشروع است چنانچه حكم غير اين خيار از خيارات ديگر نيز چنين است . قوله : و يرجع فيها : يعنى در قيمت . قوله : الى البيّنه : مقصود از آن حجت شرعى است ، همچون اخبار دو عادل است . قوله : و فى الجهالة اليها : ضمير در [ اليها ] به قيمت عائد است . قوله : على حاله : ضمير در [ حاله ] به مدعى جهالت راجع بوده و جار و مجرور يعنى [ على حاله ] متعلق به [ مطلع ] است . قوله : قبول قوله فيها بيمينه : ضمير در [ قوله ] و [ بيمينه ] به مدعى جهل و در [ فيها ] بجهالت راجع است . قوله : مع امكانها فى حقه : يعنى با امكان جهالت در حق مدعى . قوله : و لا يسقط الخيار ببذل الغابن الخ : مثلا قيمت