فيها ، و هل هذا هو مع ذلك من الذنوب ، أم مخالفة المروءة كل محتمل ، و إن كان الثاني أوجه . شرح فارسى : مرحوم مصنف مىفرماين : 2 - و نيز عدالت باصرار ورزيدن در ارتكاب معاصى صغيره زائل مىشود . شارح ( ره ) مىفرماين : مقصود از صغيره ، معاصى است كه از نظر قبح عمل و شدّت عقوبت در مرحله پائين‌تر از كبائر باشند . سپس مىفرماين : اصرار بر صغائر به دو گونه است : الف : فعلى ، مثل اينكه نوع خاص يا چند نوع از صغائر را شخصى مرتكب شود . ب : حكمى ، و آن اين استكه بعد از ارتكاب صغيره‌اى عزم بر فعل مكرّر آن داشته باشد اگرچه بعدا انجام هم ندهد . ناگفته نماند : ترك مستحبات و فعل مكروهات موجب تحقق صغيره و اصرار بر آن نشده تا در نتيجه قادح در عدالت باشد مگر در فرضى كه منجر به سبك شمردن احكام و سهل‌انگارى در آنها بشود و بفرض كشيده شدن به اين امر كلام در اين واقع مىشود كه آيا در اين وقت گناه و معصيت است يا صرفا مخالفت با مروّت مىباشد . از نظر ما هردو وجه محتمل است گرچه احتمال دوم وجيه‌تر و بذهن قريب‌تر مىباشد . قوله : كالمواظبة على نوع : مثل اينكه نظر كردن به