مسئله چهارم شرح فارسى : مرحوم مصنف مىفرماين : زن و كسى كه از ماندن در مشعر الحرام خائف است و نيز طفل بطور مطلق و بدون شرط مىتوانند قبل از طلوع صبح از مشعر به طرف منى خارج گردند بدون اينكه واجب باشد نقص ماندنشان را به گوسفندى جبران كنند . مرحوم شارح در ذيل خائف مىفرماين : اين حكم منحصرا بخائف اختصاص ندارد بلكه هر مضطرى هم چون چوپان كه براى بردن گله خود به منى بايد زودتر به آنجا رود يا مريضى كه حالش مقتضى نيست بعد از طلوع فجر در مشعر بماند مىتوانند مانند خائف پيش از صبح از آنجا خارج و بمنى بروند . و بعد از ( و الصّبى مطلق ) اضافه نموده و مىفرماين : و حكم كسى كه لازم است با زن همراه باشد مانند صبّى بوده و مىتواند مطلق چه با عذر و چه بدون آن از مشعر قبل از طلوع صبح خارج گردد . و در تعقيب من ( غير جبر ) مىافزايند : مخفى نباشد كه حكم مزبور يعنى جواز افاضه از مشعر قبل از طلوع فجر لازم است با نيّت وقوف در شب مقرون باشد چنان‌چه مرحوم مصنف در عبارت سابق كه نيّت وقوف را در وقت رسيدن به مشعر واجب نمود به آن تنبيه كرد .