قوله : و لا يخفى ان ذلك : يعنى جواز افاضه از مشعر قبل از طلوع فجر . قوله : كما نبّه عليه : ضمير در [ عليه ] به وجوب نيّت وقوف راجع است . قوله : بايجابه له عند وصوله : ضمير در [ بايجابه ] به مصنف و در [ له ] به وقوف و در [ وصوله ] به ناسك راجع است . مترجم گويد : مقصود از عبارت سابقى كه مرحوم مصنف در آن به حكم مزبور تنبيه نموده بود عبارت ( و الواجب الكون بالنية ) است . متن : و حد المشعر ما بين الحياض و المأزمين بالهمز الساكن ، ثم كسر الزاي المعجمة و هو الطريق الضيق بين الجبلين ، و وادي محسر و هو طرف منى كما سبق ، فلا واسطة بين المشعر و منى . مسئله پنجم شرح فارسى : مرحوم مصنف مىفرماين : محدوده مشعر عبارت است از وادى كه بين حياض و مأزمين و وادى محسّر قرار گرفته . شارح ( ره ) مىفرماين : كلمه [ مأزمين ] با همزه ساكنه و زاء مكسوره و آن راه باريكى است كه بين دو كوه قرار گرفته ( و آن حدّ نهائى مشعر از طرف عرفات است ) .