شرح فارسى : مرحوم مصنف مىفرماين : كسى كه عمره واجبش را قضاء نموده ( يعنى به جاى آورده چه آنكه قضاء در اينجا به معناى لغوى است نه به اصطلاح فقهى كه به معناى اتيان عمل در خارج وقت مىباشد ) مستحب است در هرماه آن را انجام دهد يعنى ماهى يك بار عمره استحباب دارد و بعضى از فقهاء فرموده‌اند : حدّ و زمانى بين دو عمره نيست يعنى در كمتر از يك ماه نيز مىتوان عمره متعدد بجاى آورد و اين رأى نيكو و پسنديده‌اى است . مرحوم شارح مىفرماين : حكم اول ( استحباب عمره در هرماه ) بر طبق اصح رواياتى است كه در اين باب وارد شده . اما مدرك قول دوم كه مصنف ( ره ) آن را پسنديده‌اند جمع بين سه دسته از اخبار است : الف : اخبارى كه دلالت بر فاصله يك ماه دارد . ب : احاديثى كه بر يك سال ناطق است . ج : نصوصى كه ده روز را تعيين نموده . جمع بين اين اخبار به اين است كه آنها را بر مراتب استحباب تنزيل بايد نمود به اين نحو : افضل اين است كه بين دو عمره ده روز فاصله دهند و اكمل از آن اين است فاصله را يك ماه قرار داده و نهايت فاصله‌اى كه در آن دو عمره بجاى مىآورند سزاوار است يك سال باشد . قوله : لانّ فيه : يعنى در قول دوم .