فرق مىكند . مثلا اگر قبل از وقوف بمشعر باشد در صورتى كه وى از روى رغبت و ميل و با علم بمسئله تمكين كند حجّش فاسد مىشود . تنبيه مرحوم مصنف در متن ( محرمه ) را مقيد نمود باينكه احرامش با اذن مولا باشد ، اين تقييد به منظور احتراز از صورتى استكه كنيز بدون اجازه آقايش احرام بسته و به حج رفته چه آنكه اين احرام لغو و بيهوده بوده و اثرى بر جماع مترتب نشده و بدين ترتيب كفاره‌اى بر هيچيك واجب نمىشود . فرع اگر غلام مولا با اذن وى محرم و به حج رفت و نعوذ باللّه مولا با وى در حال احرامش لواط نمود در اينجا اگرچه اين فعل اقبح و افحش از جماع با كنيزش هست ولى از حيث وجوب كفاره به آن ملحق نبوده و بدين وسيله بر مولى وظيفه كفاره ثابت نمىباشد . و دليل اينحكم اين است كه در اين‌باره روايتى وارد نشده . سؤال كفاره به جهت فعل حرامى است كه از شخصى سر مىزند ، فلذا