كه در اينجا اين نذر چنين اثرى ندارد . سپس مىفرماين : حكمى كه ذكر شد در جائى است كه صيد در نزد محرم باشد ، اما در صورت دور بودن اقوى از نظر ما اين است كه بواسطه اسباب اختيارى بملك وى ابتداء داخل مىشود چنانچه بسبب غير اختيارى همچون ارث نيز آن را مالك مىشود و صرف محرم بودن سبب اين نمىشود كه از ملكش خارج شود . البته مناط دور بودن صيد از محرم يا عدم آن حكم اهل عرف است . قوله : بحيازة : مقصود از حيازت تحصيل مال و جمع‌آورى آن از طرقى چون صيد ماهى و جمع كردن خار و بوته‌هاى بيابان است كه طبق رأى مشهور ملكيّت از اين راه متوقف بر نيّت تملك است . قوله : و لا غيرها : يعنى غير اسباب مذكوره در متن . قوله : كنذره له : ضمير اول به صيد و دومى بمحرم راجع است . قوله : هذا اذا كان عنده : مشاراليه [ هذا ] عدم دخول در ملك محرم بوده و ضمير در [ كان ] به صيد و در [ عنده ] به محرم عائد است . قوله : اما النائى : به صيغه اسم فاعل به معناى دور است . قوله : فالاقوى دخوله فى ملكه : ضمير در [ دخوله ] به نائى و در [ ملكه ] به محرم راجع است .