نعله في دمه ، و يضرب بها صفحة سنامه أو يكتب رقعة و يضعها عنده يؤذن بأنه هدي ، و يجوز التعويل عليها هنا في الحكم بالتذكية ، و إباحة الأكل ، للنص و تسقط النية المقارنة لتناول المستحق . و لا تجب الإقامة عنده إلى أن يوجد و إن أمكنت . شرح فارسى : ق : مرحوم مصنف مىفرماين : اگر حيوان از رسيدن به محل ذبح كه مىبايد در آنجا ذبح شود عاجز شد بر ناسك واجب است حيوان را ذبح يا نحر نموده و در همان مكان صرف مصارف سه‌گانه‌اش نمايد . و در صورتى كه در آن مكان مستحقى پيدا نشد علامت صدقه بر آن نصب نموده و آن را به صورت اعلاميه در معرض ديد همگان قرار دهد . شارح ( ره ) مىفرماين : مقصود از علامت صدقه اين است كه ناسك كفش خود را در خون حيوان فروبرده و در يك طرف كوهان شتر قرار دهد يا رقعه و نامه‌اى نوشته و نزديك قربانى گذاردها تا دلالت بر اين كند كه حيوان مذبوح قربانى حج است . و عابرين وقتى به آن برخوردند مىتوانند به همان علامت اكتفاء كرده و به اجراء احكام تذكيه و مباح بودن اكل از آن تناول كنند چنانچه نص وارده دليل اين حكم است . و مخفى نباشد كه در اين مورد نيّت مقارن با تناول مستحق از آن ساقط بوده و واجب نيست ناسك در آنجا توقف كند تا مستحقى بيابد و در وقت خوردن وى نيّت كند ولو اين امر به سهولت امكانپذير باشد .