قوله : الى محله : يعنى محل ذبح كه منى باشد . قوله : يجب ذبحه فيه : يعنى ذبح هدى در آن محل قوله : فى وجوهه : يعنى در وجوه هدى كه مقصود آن سه امرى است كه قبلا تشريح شد . قوله : فى موضع عجزه : يعنى عجز هدى . قوله : و لو لما يوجد فيه : يعنى در مكان عجز . قوله : اعلمه علامة الصدقه : يعنى ناسك هدى را به وسيله علامت و نشانه صدقه معرّفى كند . قوله : نعله فى دمه : ضمير در [ نعله ] به ناسك و در [ دمه ] به هدى راجع است . قوله : و يضرب بها صفحة سنامه : ضمير در [ بها ] به دم راجع بوده و سنام بفتح سين به معناى كوهان شتر است و كلمه يضرب در اينجا بملاحظه باء كه بعدش ذكر شد به معناى آميختن است ، بنابراين معناى عبارت چنين مىشود : كفش خود را از پا بدر آورده و در خون حيوان فروببرد و پس از آن كوهان شتر را بوسيله خون آلوده نمايد . قوله : و يضعها عنده : ضمير مؤنث به [ رقعه ] و ضمير مذكر به [ مذبوح ] راجع است . قوله : بانّه هدى : يعنى باينكه اين مذبوح قربانيست . قوله : و يجوز التعويل عليها : ضمير به علامت راجعست قوله : و اباحة الاكل للنص : مقصود از نص حديثى است كه مرحوم صاحب وسائل آن را در ج 10 ص 130 به اين شرح نقل نموده :