باطل است . ناگفته نماند حكم مزبور تنها در روزه ماه رمضان و صوم معيّن مىباشد امّا غير آن همچون روزه قضاء و كفّاره و نذر مطلق ( نذريكه متعلّقش مقيّد به زمان خاصّى نباشد ) اين طور نيست بلكه اگرچه عمدا هم تا وقت زوال نيّت نكرده باشد مىتواند در ظرف اين مدّت نيّت كند حتّى اگر نيّت افطار هم كرده باشد مضرّ نيست . مؤلف گويد : مستند حكم مزبور اخبار كثيره‌اى است كه وارد شده از جمله روايتى است كه مرحوم صاحب وسائل آن را در ج 7 ص 5 به اين شرح نقل ميفرمايد : محمّد بن الحسن ، از احمد ، از حسن ، از فضّاله ، از صالح بن عبد اللّه ، از ابى ابراهيم عليه السّلام قال : قلت له : رجل جعل للّه عليه الصّيام شهرا فيصبح و هو ينوى الصّوم ثمّ يبدو له فيفطر و يصبح و هو لا ينوى الصّوم فيبدو له فيصوم فقال : هذا كلّه جايز . سپس شارح ( ره ) مىفرماين : و امّا درباره وقت نيّت روزه مستحبّى دو قول بين فقهاء مىباشد : 1 - آنكه وقت آن همچون قضاء و كفّاره و نذر مطلق تا زوال ظهر ادامه دارد چنانچه مشهور به آن قائل شده‌اند . 2 - آنكه وقت آن تا غروب ادامه دارد چنانچه بعضى به آن قائل شده‌اند و اين رأى نيكوئى است و مرحوم مصنّف در كتاب دروس آن را اختيار فرموده‌اند : مؤلف گويد :