قوله : الى حلقه : يعنى حلق قيىكننده . قوله : و الّا وجبت الكفّارة : يعنى و اگر اختيارا چيزى از آن به حلق برگردد كفّاره نيز ثابت است . قوله : و احترز بالتّعمّد : يعنى قيد [ عمد ] در عبارت مصنّف به جهت احتراز از صورتى است كه حالت مزبور بدون اختيار عارض شود كه در اين فرض قضاء ساقط است مشروط به اينكه خود را بطورى حفظ كند كه از اجزاء مأكول يا مشروب قيئ شده چيزى به حلق برنگردد . و دليل اين حكم ذيل حديث مذكور مىباشد . قوله : عمّا لو سبقه به غير اختياره : ضمير منصوبى در [ سبقه ] به صائم راجعست چنانچه ضمير در [ اختياره ] نيز همينطور است . قوله : فانّه لا قضاء : ضمير در [ فانّه ] به معناى [ شأن ] است . قوله : مع تحفّظه كذلك : يعنى قيئكننده خود را حفظ كرده بطوريكه از روى اختيار چيزى از قيئ پائين نرود . متن : ( أو أخبر بدخول الليل فأفطر ) ، تعويلا على قوله و يشكل بأنه إن كان قادرا على المراعاة ينبغي وجوب الكفارة كما سبق لتقصيره و إفطاره ، حيث ينهى عنه ، و إن كان مع عدمه فينبغي عدم القضاء أيضا ، إن كان ممن يسوغ تقليده له كالعدل ، و إلا فكالأول و الذي صرح به جماعة أن المراد هو الأول . شرح فارسى : [ برخى از موارد قضاء بدون كفاره ] مرحوم مصنّف مىفرماين : 6 - ششم از موارد قضاء اينست كه به صائم خبر دهند كه مغرب فرارسيد و شب داخل شد و او بواسطه اعتماد به خبر مخبر افطار كرد و بعد كشف خلاف شد .