نهايت حكم غير الزامى را با امثال اين روايات مىتوان اثبات كرد زيرا طبق قاعده مقرّر در اصول در ادلّه سنن تسامح مىشود . قوله : المقيّد به : يعنى به سفر . قوله : على القول : يعنى على القول السّابق و هو قول ابنى بابويه ( رهما ) . قوله : من تقييده بالواجب : يعنى تقييد المصنّف الصّوم بالواجب قوله : و هو الّذى اختاره فى غيره : ضمير [ هو ] بجواز المندوب راجع بوده و و در [ غيره ] به اين كتاب راجعست . قوله : و به روايتان : ضمير در [ به ] به جواز صوم مندوب در مسافرت راجعست . قوله : يمكن اثبات السّنة بهما : يعنى به روايتان . قوله : و قيل يحرم الخ : شارح ( ره ) مىفرماين : بعضى از فقهاء حتّى روزه‌هاى مستحبّى را در سفر نيز حرام دانسته و حكم بفساد آن كرده‌اند و دليلشان اطلاق نهى در غير ايندو خبر است ولى حتّى همين قائل تصديق دارد كه كسانى كه بمدينه مشرّفه ميروند مستحبّ است در آنجا درنگ نموده ولو به قدر كمتر از ده روز و سپس براى برآمدن حاجاتشان سه روز روزه بگيرند . و بعضى ديگر از فقهاء اين استثناء را در تمام مشاهد مشرّفه معصومين عليهم السّلام قائل شده‌اند . مؤلف گويد : از اخبار ناهيه مطلق حديثى است كه مرحوم صاحب وسائل آن را در ج 7 ص 144 به اين شرح نقل نموده :