خبر دهد . و سپس چنين مرقوم فرموده : چنانچه مرحوم مصنّف فرموده‌اند حرمت روزه مزبور در وقتى است كه آن را به نيّت رمضان بگيرد كه در اين صورت اگرچه بعدا هم معلوم شود آن روز اوّل ماه بوده معذلك روزه‌اش حرام و فاسد است زيرا اين روزه مورد نهى بوده و چون نهى در عبادات موجب فساد است لاجرم صحيح نمىباشد و قضاى آن را نيز بعدا بايستى بجاى آورد . ولى اگر آن را به قصد روزه واجب ديگرى همچون نذر بجا بياورد حرام نبوده و در صورت كشف حال و اينكه آن روز رمضان بوده از فريضه رمضان كفايت مىكند . و در صورتى كه به نيّت مستحبّ بياورد از نظر ما امريست مستحب اگرچه هيچيك از ايّام قبل را روزه نگرفته باشد گرچه بعضى از فقهاء همچون مرحوم مفيد قائل به كراهت آن هستند . مؤلف گويد : مقصود از نهى مشاراليه : نهيى است كه در روايات اينباب وارد شده نظير روايتى كه مرحوم صاحب وسائل آن را در ج 7 ص 383 باينشرح نقل نموده : محمّد بن يعقوب ، از علىّ بن ابراهيم ، از پدرش ، از ابن ابى عمير ، از كرام قال : قلت لابى عبد اللّه عليه السّلام : انّى جعلت على نفسى ان اصوم حتّى يقوم القائم . فقال : صم و لا تصم فى السّفر و لا العيدين و لا ايّام التّشريق و لا