به غير افعال و امور وجودى تعلّق نگرفته و اعدام قابل اينمعنا نيستند پس بناچار بايد بگوئيم كف از امور قلبيّه بوده و منظور مصنّف نيز همينست . بنابراين تنها ايرادى كه بر تعريف وارد است اين است كه صوم مطلق كف و صرف توطين نفس نيست بلكه مشروط بشروط يا مركّب از امورى است همچون نيّت و وقوع در نهار ، البتّه امكان دارد از اين ايراد نيز اينطور جواب داد كه سرّ اينكه مصنّف ( ره ) به مطلق كف اكتفاء فرموده اين است كه خواستند رعايت معناى لغوى صوم را نموده باشند و تنبيه كنند كه بين معناى لغوى و اصطلاح شرعى تناسب و ارتباط حاكم است . قوله : و امّا دخله : كلمه [ دخل ] يعنى عيب و ضمير مجرورى آن به تعريف راجعست . قوله : من حيث جعله كفّا : كلمه [ جعله ] از قبيل اضافه مصدر به مفعول است لذا ضمير فاعلى آن به مصنّف و ضمير مفعولى بصوم راجع بوده و [ كفّا ] مفعول دوّم آن مىباشد . قوله : و هو امر عدمى : ضمير [ هو ] به كف راجعست . قوله : فقابل للتّأويل : جوابست براى [ امّا ] . قوله : توطين النّفس عليه : يعنى على الضّد . قوله : و به يتحقّق معنى الاخلال به : ضمير در [ به ] بتأويل راجعست و ضمير در [ به ] به صوم عود مىكند . قوله : من ردّه الى فعل القلب : ضمير در [ ردّه ] بكفّ راجع است . قوله : انّما اقتصر على الكفّ : ضمير فاعلى در [ اقتصر ] بمصنّف ( ره ) رجوع مىكند .