و توهّم نشود كه نهى از ابطال عمل خود دليل بر وجب ادامه روزه مستحبّى است چه آنكه اين سنخ ادلّه موردش اختصاص ببعضى از واجبات دارد همچون نماز فريضه در بعضى از موارد و روزه ماه رمضان آن هم در پاره‌اى از مواقع يا حج و امثال اينها . و امّا مدرك كراهت نقض بعد از زوال روايتى استكه در آن تصريح بوجوب شده كه مىتوان آن را حمل بر استحباب مؤكّد نمود زيرا اگرچه متن حديث و دلالت آن صريح در وجوب است لكن بواسطه قصور سندى نمىتوان آن را مدرك و مستند ايجاب قرار داد . مؤلف گويد : روايت مزبور را مرحوم صاحب وسائل در ج 7 ص 11 به اين شرح نقل نموده : محمّد بن الحسن ، از هارون بن مسلم و سعدان ، از مسعدة بن صدقه ، از ابى عبد اللّه عليه السّلام ، از پدر بزرگوارش انّ عليّا عليه السّلم قال : الصّائم تطوّعا بالخيار ما بينه و بين نصف النّهار فاذا انتصف النّهار فقد وجب الصّوم . وجه ضعف سندى اين حديث وقوع مسعدة بن صدقه در سند آن است و وى طبق نقل مرحوم علّامه در خلاصه از شيخ رحمه اللّه عامى مذهب و به گفته كشى بترى المرام است . و سپس در ذيل ( الّا لمن يدعى الى الطّعام ) مىفرماين : قطع صوم در اين مورد نه تنها مكروه نيست بلكه ادامه دادن آن كراهت دارد و در روايتى وارد شده كه افطار در اينمورد از حيث فضيلت