[ صاحبه ] كه ضميرش به داء راجعست نائب فاعل مىباشد و معناى عبارت اينست كه : مرضى است كه صاحبش هرگز سيراب نمىشود . قوله : المأيوس من برئه كذلك : ضمير در [ برئه ] به داء راجع بوده و كذلك اشاره است به اينكه اين شخص همچون شيخ و شيخه قضاء از وى ساقط بوده و فديه بر عهده‌اش لازم و ثابت است . قوله : و انّما ذكره هنا : ضمير فاعلى در [ ذكره ] به مصنّف و ضمير مفعولى آن به [ برء ] راجعست و مشاراليه [ هنا ] ذو العطاش مىباشد قوله : لامكانه : يعنى لامكان البرء . قوله : بخلاف الهرم : يعنى پيرى . قوله : الفدية الماضية : يعنى فديه‌اى كه قبل از لزوم قضاء واجب و لازم بود . قوله : الاقوى ذلك : مشاراليه [ ذلك ] وجوب است . قوله : و به قطع فى الدّروس : ضمير در [ به ] به وجوب فديه راجعست . قوله : كما هو مذهب المرتضى ( ره ) : ضمير [ هو ] بقضاء بدون فديه راجعست . قوله : و احترز بالمأيوس الخ : ضمير فاعلى در [ احترز ] به مصنّف راجعست . قوله : فانّه يفطر : ضمير در [ فانّه ] به من يمكن برئه عادتا عود مىكند . قوله : انّ حكمه كالشيخين : ضمير در [ حكمه ] به ذو العطاش راجع است .