متن : ( و في القضاء عن المسافر ) لما فاته منه بسبب السفر ( خلاف أقربه مراعاة تمكنه من المقام و القضاء ) و لو بالإقامة في أثناء السفر كالمريض ، و قيل : يقضى عنه مطلقا لإطلاق النص ، و تمكنه من الأداء ، بخلاف المريض ، و هو ممنوع ، لجواز كونه ضروريا كالسفر الواجب ، فالتفصيل أجود . شرح فارسى : [ وجوب قضاء روزه از مسافر ] مرحوم مصنّف مىفرماين : اگر مسافرى بواسطه سفر روزه‌هاى خود را افطار كرد و بعد از رمضان فوت شد در اينجا بين فقهاء اختلاف استكه قضاء روزه‌هاى افطار شده بر اولياء وى واجب است يا واجب نيست ولى از نظر ما اقرب اين است كه بگوئيم : اگر بعد از افطار و انقضاء رمضان از اقامه كردن در مكانى و قضاء نمودن روزه‌ها متمكّن شد و معذلك بقضاء مبادرت نكرد بر اوليائش قضاء لازم است و در غير اين صورت لزومى ندارد . شارح ( ره ) مىفرماين : در تمكّن از اقامه لازم نيست حتما در بلد خويش باشد بلكه در اثناء سفر نيز اين قدرت را اگر پيدا نمود و معهذا روزه‌هاى قضاء را به جاى نياورد بر اولياء قضاء واجب مىشود چنانچه در مريض نيز حكم همينست يعنى اگر مريض بعد از بهبودى و قدرت بر قضاء آن را ترك كرد و سپس فوت شد بر ولىّ او قضاء لازمست ولى قبل از قدرت بر قضاء اگر فوت شود تكليف از او و ولىّ ساقط است چنانچه شرح آن گذشت . ولى بعضى از فقهاء در مسافر فرموده‌اند : بر ولىّ او مطلقا قضاء لازمست اعمّ از اينكه وى متمكّن شد و به قضاء