اطعام و هو مدّ لكلّ مسكين . قوله : الّذى افطر معه : ضمير در [ معه ] به مرض راجعست . قوله : لما افطره : كلمه [ ماء موصوله ] كنايه از صوم بوده و ضمير منصوبى در [ افطره ] به آن راجعست . قوله : و هما نادران : يعنى دو قول قيل نادر هستند . متن : و على المشهور لا تتكرر الفدية بتكرر السنين و لا فرق بين رمضان واحد و أكثر . شرح فارسى : شارح ( ره ) مىفرماين : بنا به فتواى مشهور كه مريض مزبور تنها بايد فديه بدهد اگر آن را تأخير انداخت اينطور نيست كه بتكرّر سالها فديه نيز متعدّد و متكرّر شود بلكه همان فديه لازم را مىبايد بدهد نهايت در تأخير آن مرتكب معصيت شده است . قوله : و لا فرق بين رمضان واحد و اكثر : يعنى حكم مزبور هم در رمضان واحد جارى است چنانچه ذكر شد و هم در بيشتر از آن . بنابراين اگر مرض وى تا سه سال طول كشيد به جهت هر سال لازم است سى مدّ طعام كه مجموع آن نود مدّ مىشود بدهد . متن : و محل الفدية مستحق الزكاة لحاجته و إن اتحد ، و كذا كل فدية . شرح فارسى : شارح ( ره ) مىفرماين : فديه را بايد به كسانى كه از بابت فقر و حاجت مستحق زكات هستند داد اگرچه يك نفر باشد چنانچه حكم هر فديه‌اى همين است چه فديه‌اى كه بر مريض واجب است و چه بر غير آن همچون پيرمرد