شارح ( ره ) مىفرماين : امّا قضاء نماز مورد اتّفاق و اجماع علماء مىباشد ولى روزه محلّ خلاف و نزاع است و وجه اختلاف اين است كه قائلين به عدم قضاء ديده‌اند كه طهارت از حدث اكبر ( جنابت ) شرط صحّت روزه نيست مگر در صورت علم به آن ، و به عبارت ديگر : طهارت از حدث اكبر نسبت به روزه شرط علمى است نه واقعى ، فلذا اگر جنب در شب بخوابد و بعد از طلوع صبح از خواب برخيزد روزه‌اش صحيح مىباشد اگرچه طول آن روز را عمدا به حالت جنابت بگذراند پس وقتى ترك غسل و بقاء بر جنابت عمدا مبطل روزه و مانع از آن نباشد در صورت نسيان بطريق اولى مضرّ نيست . و امّا مدرك قائلين به قضاء روايت صحيحه حلبى از مولانا الصّادق عليه السّلام و غير آن مىباشد . مؤلف گويد : مرحوم صاحب وسائل صحيحه مزبور را در ج 7 ص 171 به اين شرح نقل فرموده : محمّد بن الحسن الطّوسى باسنادش ، از محمّد بن الحسن بن الوليد از محمّد بن الحسن الصّفار ، از احمد بن محمّد ، از محمّد بن ابى عمير ، از حمّاد ، از حلبى قال : سئل ابو عبد اللّه عليه السلام عن رجل اجنب فى شهر رمضان فنسى ان يغتسل حتّى خرج شهر رمضان ؟ قال : عليه ان يقضى الصّلاة و الصّيام . و امّا غير اين خبر حديث ديگرى است كه در ص 170 به اين شرح