بنابراين اگر بدون علم و اطّلاع تا صبح با حالت جنابت باقى ماند مرتكب معصيت نشده است اگرچه قضاى آن روز بعقيده بسيارى از فقهاء واجب و لازم است . مؤلف گويد : دليل حكم مذكور اخبار و رواياتى است كه در اين باب وارد شده از جمله حديثى است كه مرحوم صاحب وسائل آن را در ج 7 ص 43 به اين شرح نقل مىفرمايد : محمّد بن الحسن باسنادش ، از حسين بن سعيد ، از محمد بن ابى عمير ، از ابراهيم بن عبد الحميد ، از ابى بصير ، از ابى عبد اللّه عليه السّلم فى رجل اجنب فى شهر رمضان باللّيل ثمّ ترك الغسل متعمّدا حتّى اصبح قال : يعتق رقبة او يصوم شهرين متتابعين ، او يطعم ستّين مسكينا قال : و قال : انّه حقيق ( لخليق ) ان لا اراه يدركه ابدا . قوله : مع علمه بها : ضمير در [ علمه ] به مكلّف و در [ بها ] به جنابت راجعست . قوله : نوى الغسل ام لا : فاعل [ نوى ] ضميرى است كه بمكلّف عود مىكند . متن : ( و معاودة النوم جنبا بعد انتباهتين ) متأخرتين عن العلم بالجنابة و إن نوى الغسل إذا طلع الفجر عليه جنبا ، لا به مجرد النوم كذلك . شرح فارسى : مرحوم مصنّف مىفرماين : مكلّفى كه جنب شده اگر دوباره در طول شب از خواب