است به اين تقرير : اشكال در موردى هم كه نبايد آمين بگويد اگر گفت طبق تقرير فوق كلام خارج از حقيقت نماز را گفته و مىبايد فقط مرتكب معصيت شده باشد نه اينكه نمازش فاسد و باطل گردد . جواب در جواب اين اشكال مىفرماين : وجه فساد اينست كه نماز اگر مشتمل بر كلام منهى عنه باشد و مصلّى عمدا آن را بگويد موجب بطلان است بخلاف ترك كه چيزى به نماز اضافه ننموده و فقط مجرّد معصيت است ، همچون استماع غيبت در نماز . قوله : او دعاء : يعنى عقيب دعاء . قوله : فيجوز حينئذ : يعنى يجوز آمين حين التّقيّة . قوله : بل قد يجب : مثل موردى كه حفظ جان و عرض و مال مورد اعتناء موقوف به گفتن آن باشد . قوله : بفعله لغيرها : ضمير در [ فعله ] به آمين و در [ غيرها ] به تقيّه راجعست . قوله : للنّهى عنه فى الاخبار : ضمير در [ عنه ] به آمين راجع است . مؤلف گويد : از جمله اخبارى كه در اين باب نقل شده حديثى است كه مرحوم صاحب وسائل آن را در ج 4 ص 752 به اين شرح نقل فرموده : محمّد بن يعقوب ، از علىّ بن ابراهيم ، از پدرش ، از عبد اللّه بن